Η Οσία Σοφία της Κλεισούρας

Δεν υπάρχει ίσως πιο ασκητική μορφή σύγχρονης αγιοσύνης από αυτή της Οσίας Σοφίας της Κλεισούρας ή αλλιώς της Οσίας του Πόντου, όπως πολλοί την αποκαλούν, λόγω της ποντιακής καταγωγής της.

Η γενέτειρά της, η Τραπεζούντα (γεννήθηκε το 1883 στο χωριό Σαρή Παπά), έμελλε γι’ αυτή να γίνει τόπος μαρτυρίου, καθώς εκεί έχασε με τραγικό θάνατο τον μονάκριβο γιο της, ο οποίος, όταν ήταν μόλις δύο ετών, φαγώθηκε από χοίρους. Αλλά και λίγο αργότερα, έμελλε να θρηνήσει και τον άνδρα της.

Τα τραγικά αυτά γεγονότα στάθηκαν η αιτία να ξεκινήσει η πορεία της προς το Θείο. Από τότε ήταν που ξεκίνησε η “φυγή” της από τα εγκόσμια, από τότε άρχισε να ισορροπεί ανάμεσα στους θνητούς και στους Αγίους, αφού ξεκίνησε μια πεισματική διαβίωση στα βουνά, με διαρκή νηστεία και άρνηση οποιασδήποτε βοήθειας.

Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, βρέθηκε το 1927 στην Κλεισούρα της Καστοριάς και συγκεκριμένα στη Μονή του Γενεθλίου της Θεοτόκου, όπου έζησε για περίπου πέντε δεκαετίες σχεδόν ολομόναχη, αφού το μοναστήρι είχε εγκαταλειφθεί.

Όσοι την επισκέπτονταν, μιλούσαν για μια ασκήτρια που κοιμόταν σε ένα τζάκι, χωρίς κρεβάτι, και με σκέπασμα λίγα ξερά φύλλα, παρά τους δύσκολους χειμώνες για τους οποίους είναι γνωστή η περιοχή.

Ασκητική και περισυλλογή

Η Οσία Σοφία της Κλεισούρας έζησε σαν ασκήτρια, σωματικά αλλά κυρίως πνευματικά, με μια απίστευτη άρνηση να δεχτεί οποιαδήποτε επίγεια απόλαυση, ακόμη και φαγητό, και ζούσε με χόρτα που έβρισκε στην περιοχή.

Άλλαζε ρούχα μόνο όταν αυτά που φορούσε είχαν πια καταστραφεί και δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Όσο για τα χρήματα που κάποιοι της έδιναν, προκειμένου να τα χρησιμοποιήσει για την ίδια, αυτή τα έδινε σε άπορους.

Και παρά το περίεργο της όψης της και το σχεδόν απόκοσμο της παρουσίας της, η Οσία Σοφία ήταν η πλέον αγαπητή στους κατοίκους όλης της Δυτικής Μακεδονίας, αφού είχε πάντα μια σωστή συμβουλή να τους δώσει και τους ενίσχυε με τη δύναμη της Παναγίας.

Πέθανε στις 6 Μαΐου του 1974, ημέρα εορτασμού της μνήμης της και το 2012 ανακηρύχθηκε Αγία.