Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ταπεινότητα και προσευχή. Αυτές ήταν δύο από τις πιο συχνές “συμβουλές” που έδινε ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης στους χιλιάδες προσκυνητές που προσέτρεχαν όπου κι αν βρισκόταν να τον συναντήσουν, να μοιραστούν μαζί του ό,τι τους προβλημάτιζε, να ακούσουν την ήρεμη, ατάραχη φωνή του να τους καθοδηγεί.

Με ταπεινότητα και προσευχή πορεύτηκε κι ο ίδιος, σε όποιο μέρος κι αν βρέθηκε κατά τη διάρκεια του βίου του. Γεννήθηκε στην Καππαδοκία το 1924, χρονιά κατά την οποία βαπτίστηκε με το όνομα Αρσένιος από τον παπά της ενορίας που είχε το ίδιο όνομα και έμελλε αργότερα να ανακηρυχθεί και ο ίδιος Άγιος, γνωστός ως Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης. Την ίδια χρονιά, με την ανταλλαγή των πληθυσμών, η οικογένεια του Άγιου Παΐσιου έφυγε για την Ελλάδα και κατέληξε στην Κόνιτσα.

Ήταν το 1949 με 1950 (αφού ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία) που ο Παΐσιος εκπλήρωσε το όνειρό του και πήγε να μονάσει. Άγιο Όρος, Στόμιο Κόνιτσας, όρος Σινά, Σουρωτή Θεσσαλονίκης, “φιλοξένησαν” τον Γέροντα στο ταπεινό ταξίδι της ζωής του που είχε πάντα πυξίδα το Θεό και τους Λόγους Του.

Ο Ασυρματιστής του Θεού

Η ασκητική μορφή του Γέροντα, με το χαρακτηριστικό σκούφο, το κουκούλι και τη μοναχική πατερίτσα, έμελλε να αποτελέσει για πολλούς ορθόδοξους σύμβολο πίστης και έμπρακτης προσφοράς στον συνάνθρωπο.

EPSON scanner image

Η σοφία των λόγων του, η βαθιά του πίστη στη “συνομιλία” με το Θείο μέσα από την προσευχή (χαρακτηρίστηκε άλλωστε ως ο Ασυρματιστής του Θεού), η ψυχολογική στήριξη και η παρηγοριά που πρόσφερε αφειδώς, τον έβαλαν στην ψυχή χιλιάδων πιστών.

Στις καρδιές όλων, ο Γέροντας αυτός είχε ήδη γίνει Άγιος, πολύ πριν το 2015 όταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον κατέταξε και επισήμως στους Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η μνήμη του τιμάται στις 12 Ιουλίου, ημερομηνία κατά την οποία εκοιμήθη, μετά από περιπέτειες της υγείας του. Την ημέρα εκείνη, χιλιάδες πιστοί κατακλύζουν τον τόπο ανάπαυσής του στο Ιερό Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, όπου ενταφιάστηκε το 1994.