Ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Ιδιαίτερα γνωστός για τα θαύματα και τις διοράσεις του, ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης συγκαταλέγεται στους νεότερους Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δεν πέρασαν, άλλωστε, πολλές δεκαετίες από τότε που ο σεβάσμιος γέροντας κυκλοφορούσε ανάμεσά μας, με αποτέλεσμα οι μαρτυρίες και τα ντοκουμέντα για τη δράση του να είναι πρόσφατα και “ζωντανά”.

Μπορεί να επέλεξε να μονάσει από τα μικρά χρόνια της ζωής του στο Άγιο Όρος, αλλά για πολλά χρόνια βρέθηκε να υπηρετεί το Θεό στην “καρδιά” της Αθήνας, με αποτέλεσμα η δράση του να γίνει ευρύτερα γνωστή.

Ως Ευάγγελος Μπαϊρακτάρης, ο μετέπειτα Πορφύριος, γεννήθηκε στην Εύβοια το 1906. Σε ηλικία περίπου 15 ετών πήγε στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους να μονάσει. Μια ασθένεια τον οδήγησε και πάλι πίσω στην Εύβοια και λίγο αργότερα στην ελληνική πρωτεύουσα, σε ένα παρεκκλήσι στην περιοχή της Ομόνοιας, όπου υπηρέτησε ως ιερέας για περίπου τρεις δεκαετίες. Από εκεί στην Πεντέλη και μετά στο Μήλεσι της Μαλακάσας.

Με ταπεινότητα κι αγάπη

Πόσοι δεν μιλούν για τα ευεργετήματά του, για τα θαύματά του, για την έμπρακτη στήριξή του, όλα αυτά τα χρόνια της παρουσίας του στην Αττική. Ο “ιαματικός” γέροντας, όπως τον αποκαλούσαν, αυτός ο άνθρωπος με τη μορφή και τα λόγια Αγίου, για όλους είχε έναν καλό λόγο, αλλά και χρόνο να ακούσει τα προβλήματα και τις αναζητήσεις τους.

Ο ίδιος, βέβαια, πάντα ήθελε να επιστρέψει κάποια στιγμή εκεί από όπου ξεκίνησε, στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους. Και πράγματι, αφού πορεύτηκε “με ταπείνωση κι αγάπη” καθ’ όλο τον βίο του με τη χάρη Του Θεού, ο γέροντας Πορφύριος οδηγήθηκε στο μέρος αυτό, τον Νοέμβριο του 1991, έναν μήνα πριν τον θάνατό του στις 2 Δεκεμβρίου, ημέρα κατά την οποία γιορτάζουμε τη μνήμη του.

Με την κατάταξή του στο Αγιολόγιο, το 2013, το Οικουμενικό Πατριαρχείο απέδειξε ότι η Αγιότητα δεν περιορίζεται μόνο σε μορφές της πίστης που έζησαν στο απώτερο παρελθόν. Αντίθετα, η αγιότητα προκύπτει από τη στάση ζωής και τα χαρίσματα ακόμα και μεταγενέστερων μορφών της Ορθοδοξίας.